World  Human  Forum

Τα τελευταία δέκα χρόνια ζω μέσα στο δάσος με τη γυναίκα μου, την Ντάνα, σε μια σκηνή, με σκίουρους και πυγολαμπίδες. Μέσα σε μια ζούγκλα, μιλώντας σε σαύρες και τραγουδώντας σε φίδια. Μέσα στον παράδεισο.

​

Η Ντάνα κι εγώ μπορούμε να σας πούμε ένα πράγμα:

Δεν υπάρχει φύση.

Όταν λέμε «φύση», υπονοούμε ότι υπάρχουμε εμείς, και υπάρχει και η φύση. Εκεί έξω.

​

Έχουμε εμμονή με αυτόν τον διαχωρισμό.

Το γράφει ακόμα και στο λεξικό. Ανοίξτε το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης,

και η φύση είναι ο φυσικός κόσμος, «σε αντίθεση με τους ανθρώπους ή τα ανθρώπινα δημιουργήματα».

​

Αποφασίσαμε με το μυαλό μας ότι η φύση είναι τα πάντα εκτός από εμάς.

 

Όχι μόνο διαχωρισμένοι.

Σε αντιπαράθεση.

Σε πόλεμο με τη φύση.

Σε πόλεμο με τη δημιουργία.

​

Κάπως έτσι ξεκίνησε την ομιλία (την ακούτε στο βίντεο πιο κάτω)  στο

διεθνές συμπόσιο του World Human Forum, αφού πρώτα

οι παρευρισκόμενοι βίωσαν την αμηχανία της σιωπής

και της ακινησίας για μόλις 10 δευτερόλεπτα.

​

Είναι κάτι παραπάνω από συγκινητικό να μαζεύονται μαζί επιστήμονες, καλλιτέχνες, μουσικοί, άνθρωποι της τεχνολογίας, του πνεύματος και του healing για να δουλέψουν απο κοινού για το καλό της ανθρωπότητας