Ζεις μέσα στον θόρυβο του πολέμου.

Μια φωνή στο κεφάλι που δεν σταματά.

Σε κρίνει, σε συγκρίνει, σε τρομάζει,

σε ξυπνά στις τέσσερις το πρωί.

Νόμισες πως είναι η δική σου φωνή.

Πως είσαι εσύ.

Δεν είσαι.

​

Είναι ο νους.

Έγινε αφέντης σου

χωρίς να το πάρεις είδηση.

​

Σου είπαν πως κάτι σου λείπει.

Πως πρέπει να γίνεις καλύτερος,

πιο δυνατός, πιο ήρεμος, πιο εντάξει.

Σου πούλησαν χίλιους τρόπους

να φτιάξεις τον εαυτό σου.

 

Καμία αλήθεια σε όλα αυτά.

​

Δεν είσαι λειψός.

Δεν σου λείπει τίποτα.

Απλώς, χωρίς να το ξέρεις,

έχτισες γύρω σου μια φυλακή.

Πέτρα πέτρα.

Σκέψη τη σκέψη.

​

Και να το θαύμα, το μόνο αληθινό.

Ό,τι έχτισες,

μπορείς και να το γκρεμίσεις.

 

Δεν χρειάζεται να πολεμήσεις.

Δεν χρειάζεται άλλη τεχνική,

άλλη μάχη, άλλη προσπάθεια.

​

Μόνο να κοιτάξεις.

Όσο βλέπεις τη φυλακή καθαρά,

παύει να σε κρατά.

Γιατί κάτω από τον θόρυβο,

κάτι ανασαίνει ακόμα.

Απαλό, αρχαίο, ζωντανό.

 

Η ίδια η ζωή που υφαίνει το σώμα σου,

που χτυπά την καρδιά σου τώρα,

αυτή τη στιγμή,

χωρίς να της το ζητήσεις.

 

Αυτό είσαι.

Πριν τον πρώτο φόβο.

Πριν την πρώτη σύγκριση.

Ήσυχος. Ελεύθερος. Ολόκληρος.

​

Δεν χτίζεις την ευτυχία.

Επιστρέφεις σε αυτήν.

Σαν να γυρνάς πίσω στη φωλιά

ύστερα από χρόνια

και τη βρίσκεις να σε περιμένει

γεμάτη θέρμη.

​​

Μην υπακούς τον νου.

Μην τον προσκυνάς.

Δες τον, και μείνε ελεύθερος.

Είσαι ήδη,

απλώς το λησμόνησες,

εξ ου η λέξη α-λήθεια.

​